.
.
.
.
.
.....
Uit de praktijk: Interessant:
|
Praktijk Lichtwereld
Marjan is een niet al te grote, zo op het oog stevig gebouwde, vrouw van ca veertig jaar oud. Vijf jaar geleden kreeg ze last van pijnen in haar buik; waarna een onderzoek uitwees dat zich in haar baarmoeder een kankergezwel ontwikkelde. De hele baarmoeder werd verwijderd. Daarna ontwikkelde zich een gezwel in een van haar borsten. De borst werd afgezet. Vervolgens ontwikkelde zich een gezwel in de andere borst. Ook deze werd afgezet. Vervolgens werden haar beide eierstokken en tenslotte haar hele vagina verwijderd. Nu heeft de kanker zich door haar hele lichaam verspreid en is inoperabel. Ik word in mijn werk als alternatief therapeut vaak begeleid door een of meerdere Gidsen. Die zijn niet beperkt door een stoffelijk lichaam; en hebben zodoende veel meer inzicht in de WERKELIJKE oorzaken van menselijk lijden. Zij kunnen als gedachtenvormen mij helaas niet rechtstreeks bereiken; maar geven me vaak gedachten of beelden door. Ik maak me leeg; en direkt daarna krijg ik een duidelijk beeld van drie kinderen: twee grote en een heel kleintje. Vroeger twijfelde ik nog wel eens aan de juistheid van die binnenkomende beelden; maar mijn ervaring heeft me geleerd dat deze beelden ALTIJD blijken te kloppen. Dus ik vraag aan Marjan: "Je hebt drie kinderen he?" De toon van haar antwoord doet me schrikken: "Nee hoor; we hebben twee kinderen, een knul en een meid. Precies wat we altijd wilden hebben." Maar haar stem klinkt bitter. Ik vraag aan haar: "Waar is dan het derde kind? Ik zie ook nog een kleintje bij je." Marjan wordt lijkbleek; en krijgt een onbedaarlijke huilbui - naar ze me later vertelt; de eerste huilbui sinds zes jaar. Ik laat haar huilen; tot ze weer wat tot zichzelf komt. Daarna vertelt ze me het hele verhaal: zes jaar geleden vergat ze de pil een keer. Prompt raakte ze in verwachting. Maar haar echtgenoot reageerde resoluut: we hebben een knul en een meid; precies wat we willen hebben. Alsjeblieft niet nu nog zo'n klein handenbindertje er bij: je laat het maar weghalen! En 'ter wille van haar huwelijk' heeft ze toen het ongeboren kind laten aborteren... Vervolgens is ze zich vreselijk schuldig gaan voelen ten opzichte van dat ongeboren kind. Tijdens de huilbui kreeg ze ineens het inzicht: 'onbewust ben ik mezelf gaan straffen voor die abortus en heb ik alles uit mijn lichaam laten verwijderen wat met het krijgen van kinderen te maken heeft. En nog straf ik mezelf niet genoeg...' Drie weken later blijkt tijdens een onderzoek alle kanker uit haar lichaam verdwenen te zijn. Volgens de artsen was dit onmogelijk: er zou wel ergens een fout gemaakt zijn...
|
|
